Embed HTML not available.
16
جولای

کنترل صدا درسیستم های تهویه مطبوع کانالی

در سیستم های تهویه مطبوع کانالی، مساله ی کنترل صدا اهمیت بسیار دارد و سرچشمه صدا در درجه اول دستگاه مرکزی و درجه دوم سرعت جریان هوا در کانال ها و پاشش هوا از دریچه ها به داخل اتاق است.

در سیستم های  تهویه مطبوع کانالی برای کاهش صدای دستگاه ها که مربوط به لرزش آن و سپس انتقال لرزش به ساختمان است، با گذاردن لاستیک یا فنر در زیر پایه ی دستگاه هواساز، تا حدی از لرزش و انتقال صدای آن جلوگیری می شود. منبع دیگر تولید صدا مربوط به موتور و فن است که این صداها با گذاردن صفحات ضد صدا در ابتدای کانال به طول 5 متر از بین می روند. به علاوه برای آن که ارتعاش دستگاه به کانال سرایت نکند از بست های برزنتی (بست های پارچه ای) برای اتصال دستگاه به کانال رفت و برگشت استفاده می شود.

 برای آنکه حرکت هوا در کانال ها تولید صدا نکند باید سرعت هوا در کانال اصلی از حدود 5 تا 6 متر بر ثانیه و در انشعابات از 3 تا 5 متر بر ثانیه بیشتر نباشد و سرعت پاشش هوا از دریچه ها حدود 5/1 متر بر ثانیه بوده و حداکثر از 3 متر بر ثانیه تجاوز نکند و در محل هایی که آرامش بیشتری مورد نظر باشد بایستی سرعت ها کمتر از مقادیر فوق در نظر گرفته شود.

سطح فشار صوتی معمولا به دسیبل نشان داده می شود و دسیبل واحدی است که شاخص رابطه و نسبت مقدار فشار صوتی مورد نظر نسبت به سطح فشار صوتی معین است. امروزه شدت صوت را به وسیله اندازه گیری شدت صدا یا صداسنج که مستقیما به دسیبل نشان می دهد، اندازه می گیرند و این دستگاه تشکیل شده است از میکروفون گیرنده و تقویت کننده صدا و یک تبدیل کننده صدا به انرژی الکتریکی. معمولا لوازم و دستگاه های تهویه مطبوع مورد مصرف در هر محل معینی از لحاظ صدا وقتی قابل قبول است که شدت صدای آن بیش از 3 دسیبل بر شدت صدای محل اضافه نکند. یعنی شدت صدای آن با شدت صدای محل یکی باشد. شدت صدای محلی که بالاتر از 120 دسیبل باشد موجب ناراحتی گوش خواهد شد و به علاوه در شدت صدای مداوم 90 دسیبل باز ناراحتی به وجود می آید. 

گردآوری توسط کارشناسان شرکت پایا انرژی